Prawidła wyrokowania. Różnorodność i jedność

prawdziwa wymowa drwi sobie z wymowy, prawdziwa moralność drwi sobie sobie z moralności, to znaczy moralność naszych przeświadczeń drwi sobie z moralności rozumu, gdyż obchodzi się bez reguł.

Albowiem naszemu sądowi przynależy uczucie, tak jak wiedza przynależy rozumowi: bystrość przyrodzona jest udziałem sądu, matematyka dziełem umysłu.

Drwić sobie z filozofii znaczy naprawde filozofować. Ci którzy wyrokują o jakimś dziele obchodząc suę bez reguł, są w stosunku do innych jak ludzie posaidający zegarek, Jedn mówi: “Upłynęły dwie godziny”; drugi mówi: “Upłynęło ledwie trzy kwadranse”. Patrzę na zegarek i powiadam jednemu: “Nudzisz się”; drugiemu zaś: “Czas schodzi ci szybko”; jest bowiem półtorej godziny – i drwię sobie z tych którzy mówią że czas mi się dłuży i że sądze o nim wedle fantazji: nie wiedzą, że sądzę wedle zegarka.

Tak jak można spaczyć sobie umysł moąna spaczyć i uczucie.

Kształtuje się umysł i uczucie przez rozmowy, paczy się umysł i uczucie przez rozmowy. toteż dobra lub zła rozmowa kształci je lub paczy. Wazme jest tedy niezmiernie umieć dobrze wybierać aby je kształtować, a nie paczyć; nie można zaś dokonać tego wyboru, o ile już się jest ukształtowanym a jeszcze nie spaczonym. Tak więc tworzy się błędne koło szczęśliwi, którzy się zeń wydostaną